Güzel bir sonbahar günü, Moda sakin. Pazarın tadını çıkarmak isteyen insanlar, sokaklara dökülmüşler. Hava güneşli ancak serin. Kasıma yakışan bir gün. Bankta tek başıma oturuyorum. Sigaramı çıkartıp ağzıma götürüyorum. Sigara içmeyi seviyorum. Huzur içinde etrafı izlerken birden onu görüyorum. Kadının nasıl göründüğünü size anlatmayacağım ancak beynimde çok karmaşık bir takım kimyasal reaksiyonları başlattığı kesin. Kadına odaklanmış, gözlerimle onu takip ederken kadın yanıma yanaşıyor. Bana bakıyor. Ben de ona bakıyorum. Hiçbir şey demeden şefkatle yanağımı avcuna alıyor. Tek istediğim gözlerimi kapatmak ve sonra huzur…
“Birlikte dinliyorlardı. Ancak Semih’in dikkati çoktan dağılmıştı. Dirseklerinin temas ettiği ten onu heyecanlandırmıştı. Müzik odanın içinde akıyordu ve bu gerçekten nostaljikti. Semih kendini tutmak istemedi, hep öyle yapardı. Önce kadının sırtına dokundu, onu sevmek istiyordu. Boşta kalan eliyle kadının saçlarını geriye attı ve boynuna bir öpücük kondurdu, sonra bir tane daha, sonra bir tane daha ve sonra bir tane daha. Kadın olduğu yerde hafifçe hareket etti, kendini geriye çekip Semih’e baktı. Semih de ona bakıyordu. Semih her detayına ayrı ayrı hayran olduğu yaratılmış bu en güzel suret karşısında nefes alış verişinin hızlandığını hissetti ve gözlerini kapayarak kadının dolgun dudaklarına daldı. Artık Semih’in elleri özgürce sevmek istediği bedeni seviyordu. Tüm benliğini saran bu ürpertici fakat tanıdık ve hoşuna giden his ile kadının üstüne giydiklerinden kurtulmak istediğini fark etti. Bir anda durarak alelacele kadının üstündeki her şeyi çıkardı. İstemsizce hayran olduğu, bu yuvarlak hatlı varlığın, her kıvrımına önce bakışlarıyla sonra da elleriyle dokundu.
“Semiiiiiih!”
Bu yersiz çağrı Semih’in şehvet zincirlerini kırdı ancak ne olduğunu anlaması için yeterli zaman geçmemişti. Bildiği fakat bu odada olanlara kesinlikle ait olmayan bu çağrı daha sağlıklı düşünebilmesini sağlayamamıştı ama refleks olarak kadından uzaklaşmış, biraz da korkudan sinmişti. Şimdi odanın ortasında gözlerini kendisine dikmiş bakan annesini izliyor, kendi aklından geçecek ilk anlamlı iletişim düşüncelerini bekliyordu:
“Anne?”
“Anne tabi eşşoğlueşek! Napıyorsun burda?”
Semih duyduğu utancın da etkisiyle düşünmemeyi tercih etti ancak şaşkınlığı hala geçmemişti.
“Sana kaç defa anlattım şu kızı aklından çıkar diye, delirtecek misin beni? O kızdan sana hayır yok paşam. Bunu kendine de yapma bize de yapma.”
Semih’in annesi olduğu yere çöktü, ellerini yüzüne kapadı . Bu primitif duygu patlaması ritüeli Semih’i şaşırttı. Gerçek hayatta ağlayan kimseyi görmemişti. Semih annesine yardım etmek için ürkekçe yerinden kalktı, annesine yöneldi. Başında durdu, elini ona uzattı ama daha ona değmeden annesi kafasını kaldırdı ve gözlerini Semih’in gözlerinin içine dikti.
“Saatlerdir seni uyandırmaya çalışıyoruz. Uyku/Uyanıklık Bariyerini etkinleştirmişsin ayrıca Rüya Bilinç Eşiğini de çok yükseltmişsin. Neden böyle yapıyorsun Semih?”
“Of rüya görüyorum ve sen şu an beynimi manipüle mi ediyorsun?”
“Evet söyledim ya Rüya Bilinç Eşiğini çok yükseltmişsin. Bu yüzden rüyada olduğunu anlaman imkansız. E bariyeri de etkinleştirmişsin, yukarda seni uyandıramıyoruz, bedenin her uyarana kapanmış. Kim bilir ne zamandır aklının içinde seni arıyorum?”
“Tamam anne ya. Sana hesap mı vericem nasıl rüya görücem diye. Beni yalnız bırakın. Sıçtın içine rüyamın, şimdi rüya olduğunu biliyorum.”
“Bi de bu kızı koymuş rüyasına. Oğlum bu kız zamana teslim olmadı mı? Unut artık şu orospuyu.”
“Sana hesap mı vericem ya? Ben uyanıyorum.”
“Baban bekliyor başucunda , o da buralarda bir yerlerde seni arıyor. İyi ki önce ben buldum seni. Ben de üst katta yatıyorum. Birazdan yanına gelicem ve konuşacağız. Hem de uzun uzun konuşacağız.”
Semih yatağında gözlerini açtı. Bilinçaltı teknolojisinin nimetlerinden faydalanmayı seviyordu. Gençler arasında çok popüler olan bu tip programlar özellikle muhafazakar aileler tarafından tepkiyle karşılanmıştı. Semih’in ailesi ise oğullarının bu tip programlar kullanmasına karışmıyordu. Semih’in istediği gibi kendini yaratmasını, tam bir özgürlük ürünü olmasını istemişlerdi. Ancak işler istedikleri gibi gitmiyordu.
İnsanlar, üretim araçlarını robotlara devredeli yüzyıllar olmuştu. Bu devir-teslim, antimadde bilinçlerin üretilmesiyle kapanmış eski bir çağın başlangıcıydı. Artık unutulmuş bir tarihti. İnsanların maddesel formlarını koruyarak hayatta kalmalarını sağlayacak her şey otomatik olarak makineler tarafından yapılıyordu. Barınma, beslenme ve sağlık sorunlarının olmadığı dünyada önce her şey iyi gidiyordu. İnsanlar doğanın onları mahkum ettiği kırılganlıklarından bir nebze olsun sıyrılmış gibiydi. Makinelerin kök hücre ve sağlık alanındaki çalışmaları insanı çok önceleri ölümsüz kılmıştı. Fakat bu sonsuz, seçimli hayatlar bizzat sahipleri tarafından tek tek bitirilmeye başladığında kimileri bunu diyalektiğin intikamı olarak kutsamış ve türümüzün misyonunu tamamladığını iddia etmişti. Evrenin bu meydan okumasına insanlığın cevabı gecikmeyecekti. Üretilen bir sibernetik cihaz, çağın vebası “intiharı” yer yüzünden sileceğini vaad ediyordu. İnsanın kusurlu yaradılışına uyacak şekilde maddesel olarak tasarlanmıştı. Beyne yerleştirilen ZND adlı bu cihaz, sahiplerinin karşılıklı iletişimini sağlıyor ve bütün kullanıcılarının düşüncelerini matematik diline çevirerek bir düşünce havuzunda topluyordu. Sonra bunları işlemesi için hiperuzayda kurulu bilgisayarlara gönderiyordu. Bu maddesiz bilgisayarlar dünya zamanıyla katrilyonlarca yıl boyunca bütün varoluş olasılıklarını hesaplayarak bunu düşünce havuzu ile birleştiriyor ve evrenin tamamen bu düşüncelerle şekillenmesi için ZND sahiplerinin neler yapması gerektiğini onlara görev olarak iletiyorlardı. (Bizim maddesel vücudumuzun mahkum olduğu bu gerçekliğin dışında, bu evrenin ötesinde hiperuzay veya eskilerin deyişiyle metafizik diyarlarda zaman yoktu ve burada üretilecek bilgisayarların insanı zamanın esaretinden kurtaracağı düşünülmüştü ancak bu beklendiği gibi bir anda olmayacaktı.) Fakat bu bizim bildiğimiz “görev” ve “sorumluluk” kavramlarının dışında kalıyordu. Kişi kendi düşüncesi tarafından optimize edilmiş görevlere yollanırken kendini bir emir komuta zinciri içinde hissetmiyordu. Bu daha çok bizim bir ihtiyacımızı karşılama arzumuza benzeyen bir histi. Bu üretim alanını makinelere devrettiğimizden beri unutulmuş bir histi. ZND, kullanıcı sayısını 1,5 milyara çıkardığında ilk etkiler görülmeye başlandı; artık dünya, seçim yapmaktan bir gün sıkılıp intihar edeceğini düşünen insanların korkularıyla beslenen bir oyunun sahasına dönüşmüştü. Oyunun ödülü ise sonsuz hayattı. Görevleri ne kadar iyi tamamlarsanız bu sizi intihardan o kadar uzak tutacaktı. Bu kaotik mutluluk oyunu çok uzun yıllar devam etti ta ki “sıkılanlar” ortaya çıkıncaya kadar. Oyun o kadar çok düşünceyle besleniyordu ki oyundan sıkılmak imkansızdı ancak sıkılanlar oyunun içeriğinden değil “oyun oynama fikrinden” sıkıldı. Oyun ne kadar eğlenceli olursa olsun, onlar oyun oynamak istemiyordu. Önce hepsinde toplu kayıtsızlık yaşandı, duruyorlardı. Sıkılanların sayıları, düşünceleri hesaplamalarda etkili olacak kadar çoğaldığında, maddesel arzulardan, felsefi sorulara yönelen düşünceler ile görevlerde değişimler olmaya başladı. Fiziksel etkileşimden sıyrılan görevler, kişiyi daha çok düşünmeye sevkediyordu. Bir yerde bütün ZND kullanıcıları öznel evrenlerinde kayboldular. Ancak bir noktada bu toplu arayış, bu zamana kadar evreni sadece dinleyen insanın onunla artık konuşmasını sağlayacaktı. Bu karmaşık iletişim evrenin beş farklı şekilde algılanmasını sağladı. Her biri farklı bir ekolü oluşturdu. Sıkılanlar, Hazcılar, Yaratıcılar, Zaman Yolcuları ve Başka Hayatçılar. Sıkılanlar, fiziksel varoluştan elini eteğini çekmiş, sorularla yaşayanlardı. Bir çok isim aldılar. Hiççiler, septikler, tembeller, miskinler, yaşayan ölüler. Ancak onlar başlangıçtı. (Bilinen fiziksel evrenimiz sınırlarında sadece iki tane sıkılan kalmıştır. Bunlar Tepet ve Anvil’dir. İlk sıkılmaya başladıkları andan bu yana soru üretmeye devam etmektedirler. ZND nin bir nimeti de “merak” isimli açlığı bastırması oldu. Maddesiz bilgisayarların ZND ile iletişimi sayesinde aklınıza bir soru takıldığında cevabı hiperuzayda hesaplanarak size iletiliyordu. Bu unuttuğunuz bir şeyi hatırlamak hissi yaratırdı. Bu sayede sorularınızın cevabını sürekli öğrenir ama hatırlama hissi yaşardınız. Ve işte bu yüzden uzun süre bir sıkılan olmak zordu çünkü soracak sorunuz kalmıyordu. İlk ekol olarak da bilinmekteydi.). Hazcılar sinir sistemine tapıyorlar ve başlangıç olarak onu gösteriyorlardı. Bu yüzden onu her yönden beslemeleri gerektiğini düşünüyorlardı. ZND sayesinde bütün evreni fiziksel olarak sinir sistemleriyle algılıyorlardı. Buna madde ile özün kucaklaşması deniyordu. Yaratıcılar ise kendi içinde ikiye ayrılıyordu: Tanrılar ve Minimalistler. Tanrılar, ZND sayesinde evrenin istedikleri köşesinde maddeye şekil verebiliyor, yeni hayatlar ve gezegenler yaratabiliyorlardı. ZND si ilk takıldığından beri ( ZND insanlara ilk tanıtıldığında ticari bir üründü, yüzyıllar içinde her doğan insana 3 yaşında takılması yasayla zorunlu hale getirildi. “Mahr Kutri” denilen törenlerle ZND si takılan her insan o andan itibaren bilincin bir parçası olarak eşit ve biricik ilan edilirdi. ) gezegen yaratan bir Tanrının şu anda iki galaksisi ve 1.286.749 farklı canlı türü vardı. Hala da yaratmaya devam ediyordu. Minimalistler ilkel insana özeniyorlardı ve doğanın bizi sınırlaması gerektiğine inanıyorlardı. Resim, heykel, dans, sinema, mühendislik gibi primitif branşlarla ilgiliydiler. Zaman Yolcuları, evrenin ham maddesinin zaman olduğunu düşünüyorlardı ve zaman içinde varoluşun çeşitli evrelerinde bulunup, “an” ları bizzat deneyimliyorlardı. Toplum tarafından pek sevilmeyen insanlardı. Hep sorun çıkarırlardı ve tehlikeli bir hayatları vardı. Son olarak da Başka Hayatçılar. Bunlar yeni oluşmakta olan bir ekoldü. Neo-Sıkılanlar da denen bu genç ekol, yeni bir ZND yazılımının takipçileriydiler. Bir Minimalist tarafından üretilmiş bu yazılım sayesinde biyolojik bir parçasına sahip olunan bir canlının bütün hayatını deneyimleme yani yaşama fırsatı elde ediyorlardı. Başka Hayatçılar bütün gün hareketsiz durarak, başkalarının hayatlarını yaşıyorlardı. Bu son derece bağımlılık yapıcı bir süreçti ve gençler arasında yeni bir uyanış, yeni bir çağın başlangıcı olarak görülüyordu. Program ilk tasarlandığında “gerçek empati” olarak lanse edilmişti. Empati yapmak istediğiniz insanın DNA içren herhangi bir parçası ile maddesel temas yeterli oluyordu. Ancak bir anda başka bir insan olarak varoluşu algılamak, kullanıcılar üzerinde yıkıcı bir etki yarattı. Bilinç tekliğini yitirdi. Düşünce havuzunda kayboldu. İşte bu insanlar yoğun bağımlılık ile, kendi hayatlarını yaratmak yerine, durmadan başkalarının hayatlarını yaşamaya başladılar. Hatta bir DNA borsası oluştu ve geçmişte yaşamış, bugün yaşayanlardan farklı bir tür olan 21. Yüzyıl insanının genetik materyali bir anda en değerli molekül haline geldi. Ölüm adeta kutsanıyor, ölmüş bilinçler, modern insanın beyinlerinde yankılanıyordu. Aynı hayatlar milyarlarca insan tarafından tekrar tekrar yaşanıyordu.
“Baba beni anlamıyorsunuz ya, onu çok seviyorum. Sonsuza kadar onunla olmak istiyorum.”
“O bir zaman yolcusu. Bir gezgin. O artık sadece zamana ait ve zamanda ona ait. Onu unutmak zorundasın.”
“Ama neden?”
Soruyu sorar sormaz Semih cevabı hatırlamıştı. Hiperuzayda bir bilgisayarın karmaşık matematik hesaplamalarından çıkan sonuç, beynine gönderilmiş, Semih de cevabı hatırlamıştı.
“Hep aynı şey, bir bilgisayarın bana anlattığı şeyleri hissediyorum, algılıyorum. Ben bu kadar bağımlılığın olmadığı salt iradenin hissettiklerini merak ediyorum, madem benim bu duyguyu yaşamam evren açısından uygun görülmüyor o zaman ben de sonsuza kadar başka hayatlar yaşayacağım. Milyarlarca kez aşkı tadacağım ve her seferinde farklı olacak.”
Semih, babasının şaşkın öfkesini hissedebiliyordu ve hiç beklenmedik bir şey oldu. Semihin babası ağzını, dilini ve ses tellerini kullanarak öfke belirten sesiler çıkardı. ZNDnin mecburi kılınmasından çok değil üç yıl içinde telepati yeteneklerimiz tamamen konuşmanın yerini almıştı. Bu ilkel iletişim yöntemi sadece bir kaç minimalist tarafından kullanılıyor, nesilden nesile aktarılarak korunuyordu. Babasının da adamış bir minimalist olduğunu bilen Semih, yine de ilk defa insan sesi duymuştu ve bu onu şaşırtmıştı.
“Bak oğlum bunun risklerinden sana bahsettik, başka insanların hayatlarını deneyimlemek biricikliğini yitirmene sebep olur. Bölünürsün ve sen artık başka birilerisindir.”
“Ben kararımı verdim bu riske değer, saf olanların, ölmüşlerin hayatlarını yaşamak istiyorum. İlk olarak en son ölmüş akrabamdan başlayacağım”
“Fakat bu milyarlarca yıl önce yaşandı. DNAsına nasıl ulaşacaksın?”
Babası soruların cevaplarını hatırlardı. Bütün alternatif yolları biliyordu. Semih de kendine aynı soruyu sormuştu ve aynı cevapları hatırlamıştı.
“Deniz daha hayattayken gen haritası çıkarımlaştı. Bu elimizde zaten var tek yapmam gereken, antimadde transformatörüne verileri girip benim için DNA’nın bir kopyasını üretmesini sağlamak.”
“Hikayesi olmayan bir DNA. Sana ne anlatmasını bekliyorsun? Ne anlatacağını şu an ikimizde biliyoruz, yaşamamış DNAların hikayeleri yoktur.”
“O zaman ben de kök hücre servislerinden isterim.”
“Başka insanların kök hücrelerine ulaşamazsın. Bu yasak.”
“Yasak ama bunun mutlaka bir yolu olmalı. Acaba ne?”
Semih’in yüzü gülümsedi. Hepsini hatırlıyordu.”
Gözlerimi açtığımda kadın artık olması gereken yerde değil. Sadece bir kere gözlerimi kırpmış olmama rağmen sonsuz hayat yaşamış gibi hissediyorum. Gülümsüyorum.
Sevgilim İlke Beyaz;
